Mike voelt dat hij vastloopt

Mike vertelt dat hij aan de buitenkant eigenlijk nog redelijk functioneert. Hij doet wat er van hem wordt verwacht en probeert zijn dagelijkse verplichtingen na te komen.

Maar van binnen voelt het anders.

Hij heeft steeds minder plezier in gewone dingen. Een afspraak maken met vrienden voelt soms al als iets waar hij tegenop ziet. Ook het ondernemen van activiteiten schiet er gemakkelijk bij in.

Zijn dagen worden daardoor voorspelbaar: opstaan, verplichtingen uitvoeren, thuiskomen en proberen de avond door te komen.

Mike wil niet wachten tot dit gevoel vanzelf verdwijnt. Hij wil onderzoeken wat hij zelf kan doen om weer wat beweging te krijgen.

Het biertje geeft tijdelijk verlichting

Mike vertelt eerlijk dat hij zich na een biertje vaak even beter voelt. Niet gelukkig, maar wel wat rustiger. Zijn gedachten lijken minder hard binnen te komen.

Dat tijdelijke gevoel van ontspanning is aantrekkelijk. Zeker op een avond waarop hij zich somber voelt.

Maar Mike ziet zelf ook het gevaar.

Een biertje kan misschien tijdelijk iets veranderen aan hoe hij zich voelt, maar het verandert niet de omstandigheden of gedachten die achter zijn somberheid liggen.

Dat inzicht is belangrijk. Niet omdat Mike iets fout doet, maar omdat hij zelf begint te onderzoeken wat er werkelijk nodig is.

Meer medicatie is niet zijn eerste keuze

Mike gebruikt zijn medicatie zoals afgesproken. Hij wil zijn behandeling ook niet zomaar veranderen.

Maar hij geeft duidelijk aan dat hij niet direct naar meer medicatie wil. Hij wil eerst kijken of hij op een andere manier iets kan toevoegen.

Daarom bespreken we verschillende mogelijkheden.

Bewegen komt al snel ter sprake. Mike wandelt soms, maar meestal zonder plan. Hij merkt dat hij zich na het wandelen soms iets anders voelt dan ervoor.

Dat is interessant genoeg om verder te onderzoeken.

Mike woont te ver van Dorst

Er is alleen een praktisch probleem. Mike woont te ver weg om regelmatig naar Dorst te komen voor een fysieke Wandelogie-sessie.

We besluiten daarom om de sessies online te doen.

Maar Online Wandelogie betekent nadrukkelijk niet dat Mike achter zijn computer blijft zitten terwijl we alleen maar praten.

De natuur komt naar Mike toe

Mike hoeft dus niet naar Dorst te reizen. Hij zoekt zelf een geschikte plek in zijn omgeving.

Dat kan een bos zijn, een park, een natuurgebied of een rustige wandelroute.

Voor de sessie spreken we af waar hij gaat wandelen. Op het afgesproken tijdstip maakt hij verbinding met zijn telefoon.

Daarna gaat hij lopen.

Ik begeleid hem op afstand.

Zo ontstaat er een combinatie van drie elementen:

Dat is de kern van Online Wandelogie.

Niet tegenover elkaar, maar naast elkaar

Een belangrijk verschil met een gewoon gesprek achter een scherm is dat Mike tijdens de sessie in beweging blijft.

Hij hoeft niet voortdurend naar mij te kijken. Hij kan om zich heen kijken en ondertussen vertellen wat er in hem omgaat.

Soms stel ik een vraag.

Mike loopt verder.

Er valt een stilte.

Die stilte hoeft niet gevuld te worden.

Juist tijdens het lopen kan er ruimte ontstaan om na te denken over wat er werkelijk speelt.

Van gedachten naar waarnemen

Wanneer iemand somber is, kunnen gedachten zich gemakkelijk blijven herhalen.

Tijdens de Wandelogie-sessie proberen we daarom soms bewust de aandacht naar de omgeving te brengen.

Wat zie je?

Wat hoor je?

Hoe voelt je lichaam terwijl je loopt?

Loop je snel of juist langzaam?

Wat gebeurt er met je ademhaling?

Het doel is niet om de depressieve gevoelens weg te drukken. Het gaat erom dat Mike ervaart dat zijn aandacht niet voortdurend hoeft vast te zitten aan dezelfde gedachten.

Wat proberen we samen te ontdekken?

Tijdens de verschillende Online Wandelogie-sessies kijken we niet alleen naar de depressieve gevoelens.

We onderzoeken ook wanneer de somberheid sterker wordt.

Wat gebeurt er op zo'n moment?

Welke gedachten spelen dan?

Trekt Mike zich terug?

Zoekt hij afleiding?

Of grijpt hij sneller naar een biertje?

Maar we kijken ook naar het tegenovergestelde: wanneer voelt Mike zich juist iets beter?

Dat kunnen kleine momenten zijn. Een wandeling. Een gesprek. Muziek. Buiten zijn. Een activiteit die vroeger belangrijk voor hem was.

Het alcoholgebruik bespreekbaar maken

Het drinken van een biertje bespreken we zonder oordeel.

We kijken vooral naar de functie ervan.

Wat levert het Mike op?

Geeft het ontspanning? Afleiding? Rust? Een tijdelijk gevoel van controle?

Door daar eerlijk naar te kijken, kan Mike zelf beter begrijpen waarom hij op bepaalde momenten naar alcohol verlangt.

Tegelijkertijd blijft het belangrijk om alcoholgebruik dat mogelijk problematisch wordt met een huisarts of andere professional te bespreken.

Een kleine opdracht

Mike krijgt geen ingewikkeld programma.

Hij krijgt één eenvoudige opdracht:

Vooraf vraagt Mike zichzelf:

Hoe voel ik mij voordat ik ga?

Tijdens de wandeling:

Wat zie, hoor en merk ik?

Na afloop:

Is er iets veranderd, hoe klein ook?

Geen wondermiddel

Wandelogie is geen wondermiddel. Een wandeling geneest geen depressie.

Online Wandelogie vervangt ook niet de medische of psychologische behandeling die Mike nodig heeft.

Mike blijft daarom zijn huisarts of behandelaar betrekken bij zijn depressieve klachten en medicatie.

Ook veranderingen in medicatie bespreekt hij altijd met zijn arts.

De rol van Online Wandelogie is aanvullend: Mike helpen om vanuit beweging, natuur, aandacht en gesprek te onderzoeken waar hij zelf weer invloed op kan krijgen.

Het inzicht van Mike

Mike ontdekt niet ineens de oplossing voor zijn depressiviteit.

Dat hoeft ook niet.

Wat langzaam verandert, is zijn gevoel dat hij helemaal niets kan doen.

Een wandeling maakt hem niet iedere keer vrolijk. Maar hij merkt soms wel dat hij na twintig minuten buiten anders tegen zijn avond aankijkt.

Hij merkt dat hij iets kan doen voordat hij automatisch naar een biertje grijpt.

Hij merkt dat bewegen zijn aandacht kan veranderen.

En vooral merkt hij dat hij niet volledig machteloos hoeft te zijn.

Dat wordt voor Mike een belangrijk nieuw uitgangspunt.