RECEPT 5
Het gevoel alleen maar te verliezen
De beginsituatie van Moniek
Moniek komt naar een Wandelogie-sessie omdat ze het gevoel heeft dat ze de laatste tijd alleen maar aan het verliezen is.
Niet één ding, maar bijna alles tegelijk.
Ze maakt zich zorgen over haar gezondheid. Haar huis geeft haar geen gevoel van zekerheid meer. Ook haar werk is veranderd en haar vakantie, waar ze juist naar uitkeek, heeft haar niet het herstel gebracht waarop ze had gehoopt.
Daar komt nog iets bij. Ze merkt dat ze steeds meer het gevoel krijgt dat ze haar onafhankelijkheid verliest.
Dat raakt haar diep, want onafhankelijk zijn is altijd belangrijk voor haar geweest.
Moniek voelt zich momenteel niet lekker in haar vel.
Ze wil geen snelle oplossing. Ze wil vooral begrijpen wat er met haar gebeurt en onderzoeken wat ze zelf nog kan doen.
Als alles tegelijk lijkt weg te vallen
Tijdens het gesprek wordt duidelijk dat Moniek niet met één probleem rondloopt. Er spelen verschillende dingen tegelijkertijd.
Haar gezondheid houdt haar bezig. Haar huis geeft haar zorgen. Op haar werk is veel veranderd. Haar vakantie heeft niet gebracht waarop ze had gehoopt.
En ondertussen merkt ze dat ze steeds vaker moet nadenken over dingen die ze vroeger vanzelfsprekend zelf deed.
Daardoor ontstaat een sterk gevoel van verlies. Niet alleen van praktische zaken, maar ook van zekerheid en vertrouwen.
“Ik zit niet lekker in mijn vel”
Die zin gebruikt Moniek meerdere keren.
Ze kan precies vertellen wat er allemaal niet goed gaat, maar het is moeilijker om te benoemen wat ze nu eigenlijk nodig heeft.
Haar aandacht wordt voortdurend teruggetrokken naar wat verdwenen is, wat anders is geworden of wat misschien nog verloren kan gaan.
Daardoor is er weinig ruimte voor het moment zelf.
De eerste stap: niet meteen oplossen
In plaats van tegenover elkaar aan een tafel te blijven zitten, gaan we wandelen.
We lopen naast elkaar. Daardoor hoeft er niet voortdurend oogcontact te zijn en hoeven stiltes niet meteen gevuld te worden.
Tijdens het lopen vertel ik Moniek niet wat ze moet doen. Ik stel vragen, luister en geef haar de ruimte om zelf te onderzoeken wat er speelt.
Soms lopen we een stukje zonder te praten.
Juist die momenten blijken belangrijk. Moniek krijgt de gelegenheid om haar eigen gedachten te horen.
Wandelogie als praktische begeleiding
We gebruiken de wandeling om letterlijk afstand te nemen van de dagelijkse situatie.
Tijdens het lopen onderzoeken we gedachten, gevoelens en gedrag. We kijken niet alleen naar wat er misgaat, maar ook naar wat nog wél aanwezig is.
De beweging en de omgeving helpen om het gesprek te vertragen en de aandacht te verbreden.
Zo wordt wandelen niet alleen ontspanning, maar ook een praktische manier om stil te staan bij wat er speelt.
Van verliezen naar kijken naar wat er nog is
Op een bepaald moment stel ik Moniek een andere vraag:
In eerste instantie blijft het stil.
Daarna begint ze voorzichtig dingen te noemen.
Er zijn mensen om haar heen. Ze kan nog wandelen. Ze heeft veel ervaring opgedaan. Ze heeft kennis en vaardigheden. Ze heeft in haar leven al eerder moeilijke situaties doorstaan.
En vooral: ze merkt dat ze nog steeds keuzes kan maken.
De natuur als spiegel
Tijdens de wandeling staan we even stil bij een boom die duidelijk een storm heeft meegemaakt.
Een aantal takken is afgebroken. Toch staat de boom er nog.
We gebruiken het beeld niet om haar problemen mooier te maken dan ze zijn. Het gaat om iets praktisch: wat is er veranderd en wat kun je daar vervolgens mee?
Ik vraag Moniek:
Die vraag blijkt belangrijker dan het zoeken naar één grote oplossing.
Niet alles tegelijk
We brengen de verschillende onderwerpen uit elkaar.
Haar gezondheid is één onderwerp. Haar huis een tweede. Haar werk een derde. En haar gevoel van onafhankelijkheid weer iets anders.
Door alles niet langer als één grote berg te zien, ontstaat er meer overzicht.
Moniek hoeft niet haar hele leven opnieuw te organiseren. Ze hoeft alleen te onderzoeken waar ze op dit moment daadwerkelijk invloed op heeft.
Dat geeft haar meer rust.
Een kleine opdracht
De wandeling van het onderscheid
Moniek krijgt een eenvoudige opdracht mee.
Ze gaat ongeveer twintig minuten alleen wandelen. Tijdens die wandeling hoeft ze niets op te lossen.
Ze stelt zichzelf drie vragen:
1. Wat kan ik niet veranderen?
2. Waar heb ik misschien wel invloed op?
3. Wat kan ik vandaag één kleine stap geven?
Het doel is niet om meteen een antwoord op alles te vinden. Het doel is onderscheid maken.
Reflectieoefening
Neem na een wandeling een paar minuten de tijd om deze vragen te beantwoorden:
- Wat ben ik op dit moment vooral aan het verliezen?
- Waar maak ik mij het meeste zorgen over?
- Wat is er ondanks alles nog wél?
- Waar heb ik nog invloed op?
- Wat is één kleine stap die ik zelf kan zetten?
Het inzicht van Moniek
Haar situatie is na de wandeling natuurlijk niet ineens veranderd.
Haar zorgen over haar gezondheid zijn er nog. Ook haar situatie thuis en op haar werk zijn niet zomaar opgelost.
Wat wel verandert, is de manier waarop ze ernaar kijkt.
Ze ziet niet langer alleen wat er verloren is gegaan. Ze begint ook te zien wat er nog aanwezig is en waar ze zelf nog invloed op heeft.
Wanneer alles tegelijk lijkt tegen te zitten, probeer dan niet je hele leven in één keer te repareren.
Ga naar buiten. Loop. Adem. Kijk om je heen.
En stel jezelf één vraag:
“Waar heb ik vandaag nog wél invloed op?”
Begin daar. Niet met alles. Maar met één kleine stap.