Er leeft een wijsheid in jou

ouder dan woorden,
zachter dan denken,
diep verweven
met het ritme van de aarde.

Ooit liep je moeiteloos
op het pad van je natuur
gedragen door adem,
geleid door gevoel,
één met wat stroomde.

Maar het leven werd luider,
de wereld trok aan je mouw,
en ergens onderweg
raakte je het fluisteren
een beetje kwijt.

Toch is het nooit verdwenen.

In de stilte tussen twee ademhalingen
wacht jouw natuur geduldig.
In het kloppen van je hart
herinnert zij je de weg naar huis.

Dus keer naar binnen.
Verzacht.
Herinner.

Niet om iemand anders te worden,
maar om terug te keren
naar wie je altijd al was.

✨